Het gevecht met de aanvragen...
Je vraagt iets aan omdat je het nodig hebt. Sinds oktober rijd ik rond met een mooi aangepaste auto (bus).
Heel leuk allemaal maar het geeft ook wel weer een hoop vrijheid. Geen taxi's meer. Alleen voor naar het ziekenhuis. Dus best ideaal vind ik zelf. Tot ik 's avonds thuis kom en nergens me auto kwijt kan. Omdat iedereen hun auto zo nodig 2 dubbel in de straat neer zet. De over buren met hun grote bus en nog 3 auto's die voor mij deur willen staan steeds. En natuurlijk me buurvrouw die de auto nog kwijt wilt. Is het wringen om een plekje in de straat. Nu had ik dus een invalide parkeerplek aangevraagd omdat ik dus af en toe zowat in morene me auto moet zetten om hem kwijt te kunnen met me rolstoel en loodzware schooltas gewoon niet te doen is. Want me tas krijg ik niet achterop me rugleuning vanwege me beperkingen. dus ligt dan op schoot en hobbelt er steeds af met rollen. Dat kost me gewoon te veel belasting en tevens ook zwaar om hem al op te tillen. (Volgens mij ga ik in kracht achter uit alleen wil ik dat nog niet toegeven volgens mij....) Afijn Nu kreeg ik twee weken geleden bericht dat de parkeerplek afgewezen is via de telefoon. Ik werd nogal boos aan de telefoon meer van huh waarom dat dan? Heel eikenwal staat vol met van die rolstoel borden. Zelfs hier om de hoek achter me woning. Maar NEE ik krijg hem niet. Ik moet die 100 meter maar rollen. Er is volgens de man voldoende plek. Oke maar waarom die andere mensen dan wel en ik niet? Ik moest maar in bezwaar gaan van hem en het daar uit vechten. Na vooruit dat ga ik maar doen. Want HALLO ik vraag niet zomaar zoiets aan. En als ik nu met me krukken weg wil? Kom ik dan nog een keer thuis 's avonds. Want die 100 meter lopen ga ik niet halen hoor. Dus idee om dan bankjes te gaan plaatsen in de straat dat ik kan rusten onderweg. Met me marathon? Nog er over gehad dat ik met me rolstoel niet bij de weg kan komen er liggen overal stoepranden en amper af ritje en met zware rugtas kom ik de stoeprand niet op en met boodschappen krat al helemaal niet. Laat staan dat ik dan vooruit kom.
Ik heb niet iemand in huis wonen die me boodschapjes uit de auto tilt, de auto weg zet, me tas tilt voor me.
Of zou ik hier een PGB voor aan kunnen vragen? Omdat een parkeerplek dicht bij niet kan?
Door de vele sneeuw val in januari was ik dus aan huis gekluisterd zowat. Want ze strooien hier nee daar doen ze niet aan. Alleen pas als je een klaag tweet plaats op twitter. Dan werkt het erg goed. De volgende dag was de stoep helemaal schoon. Van voor naar achteren. Hier is gewoon iedereen te lui om hun stoep schoon te maken zodat mensen die moeilijk te been zijn of rolstoel gebonden zijn erop uit kunnen. De mijne en van de buuf maak ik altijd netjes schoon tot aan de weg rand zodat ik weg kan in me rolstoel. Nu is het vaak dus als ik thuis kom tjaa geen plek, tjaa mensen die weten dat ik een rolstoel heb houden geen rekening met me. Ze weten dat ik gebruik maak van een rolstoel. Houd dan gewoon dat ene plekje vrij die ik helemaal uitgegraven heb om erin te kunnen. Om geen school te hoeven missen maar. Ook de straat niet door kan komen. De straat is hier zo krom als wat. Me moeder heb ik zelf moeten bellen om me door de sneeuw heen te moeten laten trekken. Zo vast zat ik een keertje. Dit hoort toch niet zo? Ik woon zelfstandig ik wil gewoon me eigen leven hebben. Niet afhankelijk van anderen hoeven te zijn.
Me ouders zijn echt schatten van ouders maar ik kan niet op ze blijven hangen. Ik ben volwassen en wil ik ook zo houden.
Het lijkt er op dat mensen die gehandicapt zijn achter de geraniums moeten gaan zitten. Is dit de toekomst? Het is toch de bedoeling dat we als normaal gezien worden? Ik ben blij met mijn leven. Blij met alles wat ik om me heen heb aan vrienden en vriendinnen. Ik groei nog steeds en werk nog steeds goed aan mijn toekomst. En ik ga van deze zaak gewoon een bezwaar indienen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten