Maastricht - AZM

Ja Maastricht je leest het goed. Weer een nieuw ziekenhuis voor mij. Ik werd half juli verwezen naar de  urologie in Maastricht en 16 september mocht ik er eindelijk naar toe. Eerst had ik zoiets van poeh zolang wachten nog!!! gewoon omdat mijn blaas steeds de pest in me heeft. Maar zich nu gelukkig rustig houd op mijn nieuwe medicatie "jippie" (klopt het af op een harde tafel). 

Maar gisteren mocht ik dus eindelijk naar Maastricht. Met een brok in mijn buik en gemengde gevoelens ging ik die kant op met de taxi. Helaas kon er niemand mee met me. Dus ging ik zelf op pad als die ware bikkel. Om 11 uur had ik de afspraak ik was ruim op tijd daar want ik moest nog een pasje maken en daar moest weer een foto bij en was het al snel tijd. De arts liep enorm uit ik was om kwart voor 1 aan de beurt. Mijn lunche maar lekker opgegeten tussen door. En mijn mobiel bijna leeg gespeeld was ik eindelijk aan de beurt. HEHE! dacht ik in mezelf. Toen begon het gesprek. Al snel kwam de arts met de conclusie dat het zo niet langer kon. Dat geklooi met mijn blaas. Hij wou wat onderzoeken bij me doen en daar moet ik nog voor terug komen. Het is een MUDO dit is een dag opname om kwart over 8 melden je word dan aangesloten op een kastje dat kastje meet je blaas actie. Zodat ze een langere tijd kunnen zien wat mijn blaas nog aan functie heeft. Gelukkig hoef ik geen 6 uur te blijven in het ziekenhuis maar mag ik wel gewoon me eigen ding doen. Net waar ik zin in heb dus. Als ik maar weer op tijd terug ben om af te koppelen. Een tijd later heb ik het volgende onderzoek dan wilt de arts gaan kijken in mijn blaas. En naar dit onderzoek gaat de arts een beslissing nemen met mij wat het gaat worden. Er zijn twee mogelijkheden een soort pacemaker voor de blaas of een blaas stoma. Het kwam wel enorm hard binnen en weer dacht ik bij mezelf. WAAROM MOEST IK ZO NODIG VAN DIE ROLTRAP AF!!! Maar helaas wat gebeurd is dat is gebeurd en de tijd kun je niet terug draaien. Nu weet ik wel beter en neem ik gewoon de lift!

Het kwam een beetje als een brokje binnen bij mij. Ik maal er wel veel om gister had ik nog zoiets van ja oke komt wel goed hij heeft vast een oplossing dat ik weer gewoon naar de wc kan. Maar helaas dus. De boel was nog erger dan ik dacht. Gelukkig wist hij ook veel van mijn aandoening af (eds) en zij ook meteen dat het er niet bij hoorde. Normaal heb je tegen over gestelde dat je juist te veel moet plassen en dat je niet uit kan plassen.  

Dus tot half november zit ik nog in spanning een beetje wat het dus gaat worden. pacemaker of een stoma... Ben ik waarschijnlijk ook van mijn SP katheter af in mijn buik. (een kleine hoera met een naar smaakje)